Η κατάλληλη εποχή για την σπορά σπανακιού είναι τώρα, που έχει κρυώσει ο καιρός.
Διαλέξτε μία μικρή έκταση, αναλόγως τις δυνατότητές σας, και καθαρίστε τη από χόρτα και άλλα παράσιτα.
Αν έχετε φρέζα σε τρακτέρ ή φρεζάκι μικρό, περάστε την έκταση αρκετά καλά ώστε το χώμα να γίνει αφράτο. Είναι πολύ σημαντικό για την γρήγορη και σωστή ανάπτυξη των φυτών.
Ίσως χρειαστεί να ενισχύσετε το χώμα με λίπασμα ή κοπριά. Εγώ αποφεύγω τα λιπάσματα και χρησιμοποιώ κοπριά. Σ΄αυτήν την περίπτωση ρίχνετε την κοπριά ισομερώς σε όλη την επιφάνεια και καλό είναι να την ανακατέψετε με τη φρέζα ή το φρεζάκι, ώστε να γίνει ένα με το χώμα.
Έχετε κάνει το πρώτο και βασικότερο βήμα.
Έχετε προμηθευτεί σπόρο σπανάκι, ανάλογα με την έκταση που θέλετε να καλλιεργήσετε.
Ρίχνετε το σπόρο στο χώμα, να πάει παντού ομοιόμορφα. Μην τον ρίξετε πυκνά, γιατί όταν μεγαλώσει το σπανάκι δεν θα μπορείτε να το μαζεύετε σταδιακά, γιατί το κάθε φυτό θα είναι μπερδεμένο με άλλο.
Μετά την σπορά καλό είναι να σκαλίσετε λίγο το χώμα με κάποια τσουγκράνα, ώστε να μην μείνει ο σπόρος εκτεθειμένο και τον φάνε τα πουλιά, ή τον πάρει ο αέρας, κλπ.
Στη συνέχεια ποτίζετε το σημείο σποράς με τεχνητή βροχή, να μουσκέψει το χώμα αρκετά ώστε να κρατήσει υγρασία για την ανάπτυξη του σπόρου.
Φροντίζετε, με συχνά ποτίσματα, να είναι το χώμα πάντα υγρό.
Όταν πετάξει ο σπόρος τα πρώτα φυλλαράκια, ποτίζετε κανονικά με μπόλικο νερό.
Όταν μεγαλώσουν τα φυτά και φτάσουν στο επιθυμητό μέγεθος, τα μαζεύουμε βγάζοντάς τα από τη ρίζα.
Αν θέλουμε επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία της σποράς ώστε να έχουμε σπανάκι όλη τη σαιζόν.
Το σπανάκι είναι πολύ θρεπτικό και περιέχει αρκετή ποσότητα σιδήρου, γι΄αυτό και είναι δυναμωτικό πολύ. Είναι η αποκλειστική τροφή του ήρωα των κόμικς Ποπάϊ, ο οποίος όταν το έτρωγε μεγάλωναν αυτομάτως οι μυς του. Προφανώς αυτή ήταν μιας μορφής διαφήμιση για το σπανάκι, του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα οι σύγχρονες μέθοδοι προβολής των προϊόντων έχουν στραφεί στην ηλεκτρονική προβολή μέσω Internet.
Της Αγίας Αικατερίνης πέρασε, χρονική στιγμή την οποία είχαν οι παλιοί ως εναρκτήρια ημέρα για το μάζεμα των ελαιόδεντρων.
Από την ημερομηνία αυτή και μετά ξεκινούσαν ομαδικά, είτε με συγγενείς και φίλους, είτε μαζί με τους εργάτες, από το πρωί μόλις χάραζε μέχρι τη δύση του ηλίου, το μάζεμα της ελιάς.
Έχω προλάβει παλαιότερες εποχές, πριν αποκτήσω δικές μου ελιές, αυτή την ομαδική εργασία, την μικρή γιορτή όπως την ονόμαζαν, η οποία ήταν όντως ένα μικρό πανηγύρι.
Παίρναμε μαζί το φαγητό της ημέρας, και όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα για να στήσουμε στο μεσημεριανό διάλειμμα κανονικό τραπέζι με φαγητό, κρασί, φρούτο, και τις περισσότερες φορές και γλυκό σπιτικό.
Αρκετές φορές, όταν το απαιτούσαν οι καιρικές συνθήκες (πολύ κρύο), οι μπαρμπάδες άναβαν φωτιά να ζεσταθούμε κατά το μεσημεριανό διάλειμμα και να ψήσουμε τον εκάστοτε μεζέ που είχαμε πάρει μαζί. Καθόμασταν λοιπόν γύρω από τη φωτιά και απολαμβάναμε τη ζεστασιά που μας παρείχε.
Κατά τη διάρκεια του μαζέματος του καρπού από τα δέντρα, ο χρόνος κυλούσε ευχάριστα, άλλοτε με ζωντανά τραγούδια από τους θείους και τις θείες, άλλοτε με μουσική και παραδοσιακά τραγούδια από το ραδιοφωνάκι, άλλοτε με ανέκδοτα και άλλοτε με μικρές ιστοριούλες ή κουτσομπολιά.
Δεν λείπανε φυσικά πότε-πότε οι μικροδιενέξεις μεταξύ των συγγενών, τις περισσότερες φορές για ασήμαντη αφορμή.
Τη σημερινή εποχή τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ, τουλάχιστον στα μέρη μας.
Πλέον η καθημερινότητα δεν σου αφήνει το χρόνο για να ζήσεις αυτή την εμπειρία.
Ο περιορισμένος χρόνος και χρήματα, σε οδηγούν στη χρήση σύγχρονων μηχανημάτων, με ένα η δύο εργάτες για το μάζεμα της ελιάς. Παλιά χρησιμοποιούσαν τις σκάλες και τα χτένια του χεριού για να μαζέψουν τον καρπό. Για μία μεγάλη ελιά χρειάζονταν 3-4 άνθρωποι για περίπου 1 ώρα για να κατεβάσουν τον καρπό στα πανιά.
Τώρα αρκούν μόνο 2 άτομα με ένα αεροσυμπιεστή και δύο αεροκτένια με τηλεσκοπικό κοντάρι για να κατεβάσουν την ελιά σε ½ ώρα περίπου.
Από τη μια χάνεις το «γλέντι» και από την άλλη μαζεύεις πολύ πιο γρήγορα τον καρπό και χωρίς κόπο.
Πάντως είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, η κούραση στο τέλος της ημέρας είναι εξίσου σημαντική. Οι παλιοί έλεγαν ότι «η ελιά για να σου δώσει το λάδι της, σου βγάζει το δικό σου.»
Έτσι και εγώ, που δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω, παρά μόνον τον απαραίτητο, έχω εφοδιαστεί με ένα σύγχρονο μηχάνημα με δύο αεροκτένια και ετοιμάζομαι να πάρω άδεια από την εργασία μου, όπως σας έχω πει εργάζομαι στο digital agency σε μία εταιρεία, ώστε να μαζέψω τις δικές μου πλέον ελιές.
Το μεγαλείο της ανακύκλωσης το διαπιστώνει κανείς πολύ εύκολα στη ζωή στο χωριό.
Το βιώνω και εγώ τον τελευταίο ένα χρόνο που αποφάσισα να εγκατασταθώ από την Αθήνα στο χωριό. Την ευαισθητοποίηση για ανακύκλωση στην πόλη, την είχα από παλιά. Επεκτεινόταν όμως μόνο στα μη φαγώσιμα υλικά, όπως χαρτί, γυαλί, μέταλλο. Τα τρόφιμα που ήταν για πέταμα, εκτός από αυτά που τρώει ο σκύλος, δεν ανακυκλώνονταν, παρά πήγαιναν στα σκουπίδια.
Στο χωριό λοιπόν είναι διαφορετικά τα πράγματα, είσαι μέσα στη φύση, αποτελείς κομμάτι της φύσης, αρχίζεις να το συνειδητοποιείς και φέρεσαι απέναντί της με σεβασμό και όχι καταστροφικά.
Τα τρόφιμα που είναι για πέταμα, πλέον δεν πάνε στα σκουπίδια, αλλά δίνονται στις κότες, στα κουνέλια, στα πρόβατα ή στα σκυλιά, ανάλογα το είδος τους.
Έτσι σχεδόν όλα ανακυκλώνονται με τον δικό τους τρόπο, και μένουν για τα σκουπίδια κάποια ελάχιστα υλικά.
Είναι πλέον καιρός για τον καθένα μας να συνεισφέρει στη προσπάθεια που γίνεται για τη διάσωση του πλανήτη που μας φιλοξενεί. Αυτό μπορεί να γίνει όχι απαραίτητα με την μετακόμιση όλων μας στο χωριό, γιατί ίσως κάποιοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, αλλά με καθημερινές πράξεις, οι οποίες αλλάζουν τις κακές συνήθειές μας και σέβονται το περιβάλλον.
Το νερό της βρύσης του μπάνιου μπορεί να μην τρέχει ασταμάτητα κατά το ξύρισμα.
Η αλλαγή των παλαιών λαμπών πυρακτώσεως με ηλεκτρονικές, οικονομικής κατανάλωσης περιορίζει τη σπατάλη της ηλεκτρικής ενέργειας
Αυτές ενδεικτικά είναι κάποιες πολύ βασικές ενέργειες που μπορούν να γίνουν από τον καθένα, αρκεί να συνειδητοποιήσει πόσο σημαντική είναι η συνεισφορά όλων μας στη διάσωση της φύσης και του πλανήτη.
Κλείσαμε χρόνο από την περσινή σπορά του σιταριού και της βρώμης, και ετοιμαζόμαστε να καλλιεργήσουμε και φέτος τα δημητριακά μας.
Η προετοιμασία έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα. Τον πρώτο λόγο είχε ο καλλιεργητής. Φορτώθηκε στο τρακτέρ και ξεκίνησε το μάζεμα των καλαμιών και λοιπών ξερών χόρτων σε στοίβες, σε διάφορα σημεία του χωραφιού, με μεγάλη προσοχή στα σημεία που βρίσκονται οι ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ για τη μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος στα γειτονικά σπίτια.
Στη συνέχεια άρχισε το κάψιμο της κάθε στοίβας, ώστε να καθαρίσει το χωράφι εντελώς.
Με τον καλλιεργητή οργώθηκε όλο το χωράφι των 4 στρεμμάτων.
Αυτή η διαδικασία μας πήρε μία μέρα, καθότι πλέον νυχτώνει νωρίς.
Την επομένη το λόγω είχε η φρέζα. Αντικαταστήσαμε τον καλλιεργητή με τη φρέζα και άρχισε το «πανηγύρι». Με το φρεζάρισμα ανακατεύεται το χώμα και αφρατεύει, ώστε να βοηθήσει στην γρήγορη ανάπτυξη του ριζικού συστήματος των φυτών.
Το φρεζάρισμα έγινε, με ρύθμιση της φρέζας στο κατώτερο δυνατό σημείο. Το χωράφι ήρθε και έγινε σαν χαλί στρωμένο.
Το επόμενο βήμα είναι η σπορά. Τα 4 στρέμματα θα σπαρθούν με σιτάρι.
Η περσινή επιτυχημένη δοκιμαστική σπορά του 1 στρέμματος, μας έδωσε την εμπειρία να προχωρήσουμε φέτος σε σπορά μεγαλύτερης έκτασης.
Σειρά λοιπόν στο τρακτέρ είχε να φορτωθεί το χωνί. Το χωνί είναι ένα μεταλλικό δοχείο σε σχήμα κωνικό, με βάσεις για να «δένει» πάνω στο τρακτέρ. Στον πάτο του έχει ένα σύστημα, το οποίο γυρνώντας πετάει τον σπόρο σε μεγάλη ακτίνα, ομοιόμορφα.
Έτσι με το σύγχρονο αυτό εργαλείο η σπορά των στρεμμάτων είναι παιχνιδάκι που διαρκεί10 λεπτά, ενώ με το χέρι και την ποδιά που σπέρνανε παλιά θα χρειάζονταν τουλάχιστον 2 άτομα για 1 περίπου ώρα.
Ολοκληρώνοντας και αυτή τη διαδικασία, προαιρετικά ρίχνετε και λίπασμα, για να έχετε πλούσιο αποτέλεσμα. Εγώ όπως έχω πει και στο παρελθόν, δεν τα πάω καλά με τα λιπάσματα τα χημικά, και αφήνω την σπορά μου στα χέρια της φύσης, με όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Το πολύ-πολύ αν δω ότι χρειάζεται ενίσχυση το χώμα, του χρόνου κατά το φρεζάρισμα, θα ανακατέψω και κοπριά από το γειτονικό μαντρί του μπάρμπα Γιάννη.
Την ίδια παραπάνω διαδικασία για το όργωμα ακολούθησα και με τα άλλα δύο χωράφια, μόνο που σ’ εκείνα έβαλα στο ένα κριθάρι και στο άλλο βρώμη.
Παραδοσιακά κάθε χρόνο δεν μπορεί να λείπει από το σπίτι το δικό μας κρασί. Έτσι και φέτος έφτασε η στιγμή να σφραγίσουμε το καινούργιο μας κρασί.
Η προμήθεια του μούστου έγινε από έναν φίλο, συγχωριανό μου, ο οποίος έχει δικά του αμπέλια. Οι ποικιλίες που καλλιεργεί είναι ο ροδίτης σε λευκό και σε κόκκινο το Αγιωργίτικο.
Οι δεξαμενές, από 150 λίτρα η κάθε μία, πλύθηκαν και τοποθετήθηκαν στο κελάρι, που έχει δροσιά, για να υποδεχτούν το μούστο.
Η μία δεξαμενή θα έχει το κόκκινο και η άλλη το λευκό.
Φέτος, σε αντιδιαστολή με τις προηγούμενες χρονιές, ο μούστος ήρθε έτοιμος, καθαρός από λάσπη, και έχοντας ολοκληρώσει το βρασμό του, να τοποθετηθεί στις ανοξείδωτες δεξαμενές και να σφραγιστεί, ώστε μετά από 30 με 40 ημέρες να έχει γίνει κρασί.
Παλαιότερα χρησιμοποιούσα και ξύλινα βαρέλια, αλλά με τις ανοξείδωτες δεξαμενές τα πράγματα είναι πιο εύκολα και ο κίνδυνος να χαλάσει το κρασί μηδαμινός.
Οι συγκεκριμένες που έχω πάρει είναι Ιταλικές της Cordivari. Θεωρώ ότι είναι οι καλύτερες που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά. Λόγω όμως έλλειψης ηλεκτρονικήςδιαφήμισης , δεν τις βρίσκει κανείς ούτε με ανεύρεση στο Google.
Αυτές λοιπόν έχουν ένα σύστημα με πλωτήρα για να προστατεύουν το κρασί από την επαφή του με τον αέρα.
Ο τρόπος λειτουργίας του πλωτήρα είναι ο εξής: αφού γεμίσει η δεξαμενή με το μούστο, και όταν τελειώσει ο βρασμός του και έρθει η ώρα να σφραγιστεί, τοποθετούμε επάνω στο μούστο έναν πλωτήρα, δηλαδή ένα καπάκι ανοξείδωτο σε σχήμα ταψιού το οποίο χωράει να μπει στη δεξαμενή οριζοντίως, και επιπλέει ουσιαστικά πάνω στο κρασί. Έτσι η επιφάνειά του προστατεύει το κρασί από το να έρθει σε επαφή με τον αέρα.
Στο ελάχιστο κενό που μένει ρίχνουμε παραφινέλαιο φαρμακευτικό κατάλληλο για επαφή με τα τρόφιμα. Έτσι το παραφινέλαιο επιπλέει πάνω στο μούστο και μονώνει από τον αέρα και το παραμικρό σημείο επαφής τους.
Όταν θελήσουμε να τραβήξουμε από την κάνουλα κρασί, κατεβαίνοντας η στάθμη του κρασιού, κατεβαίνει και ο πλωτήρας με το παραφινέλαιο γύρω-γύρω. Μέχρι να τελειώσει το κρασί από τη δεξαμενή, η λειτουργία του πλωτήρα δεν επιτρέπει να πάρει αέρα το κρασί και να χαλάσει.
Καλύψαμε και φέτος τις ανάγκες μας για το κρασί όλης της χρονιάς.
Την έχω ακούσει να τη λένε για τις γυναίκες που γενούν πολλά παιδιά.
Στη περίπτωση που θα σας αναφέρω, θα μιλήσω για πραγματική μαμά κουνέλα.
Είναι η πρώτη μου κουνέλα. Μου την είχε κάνει δώρο ένας συγγενής μου, και μάλιστα όταν μου την έδωσε ήταν γκαστρωμένη. Γέννησε τότε 8 κουνελάκια, αρσενικά και θηλυκά.
Την επόμενη φορά που τη διασταύρωσα, γέννησε 12 κουνελάκια. Αποφάσισα λοιπόν να την κρατήσω για αναπαραγωγή, μιας και είχε βγει τόσο καλή μάνα.
Από τη μέρα που την απέκτησα έχει γεννήσει τρείς φορές. Εκτός από την πρώτη, τις επόμενες έχει κάνει από 12 κουνελάκια σταθερά.
Την τελευταία φορά όμως την είχα μαζί με ένα μικρό κουνελάκι, για να το προστατέψω από τα μεγάλα, αφού δεν είχα άλλο χώρο να το βάλω. Ξεχάστηκα όμως με τα τρεξίματα και τις υποχρεώσεις, και το κουνελάκι μεγάλωσε, φτάνοντας στην ηλικία αναπαραγωγής.
Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω ότι το κουνελάκι το είχα ανταλλάξει με μία φίλη που είχε και εκείνη μικρά. Το λέω αυτό για να διευκρινίσω ότι δεν ήταν συγγενής με τη μαμά κουνέλα, και δεν τίθετο θέμα αιμομιξίας.
Έτσι λοιπόν το κουνελάκι μεγαλώνοντας γκάστρωσε τη μαμά κουνέλα χωρίς να το αντιληφθώ, παρά μόνο όταν ήταν πολύ αργά. Ανοίγοντας το καπάκι από τη φωλιά της αντίκρισα το μαλλί με το οποίο είχε σκεπάσει τα μικρά της.
Ο κούνελος δεν έπρεπε να βρίσκετε στο ίδιο κλουβί με την κουνέλα γιατί ως γνωστόν πνίγει τα μικρά από τη ζήλεια του. Τον απομάκρυνα αμέσως αλλά ήταν ήδη αργά.
Βρήκα λοιπόν νεκρά μέσα στη φωλιά 4-5 κουνελάκια, και έκανα το λάθος με γυμνό χέρι να τα απομακρύνω. Βλέπετε, στο σημείο αυτό δεν έχω ακόμα ρεύμα, και όταν σουρουπώνει δεν βλέπω καλά, με αποτέλεσμα να ακουμπήσω και τα ζωντανά νεογέννητα. Αυτή ήταν η μοιραία κίνηση.
Πάλι ως γνωστόν όταν πιάνουμε τα νεογέννητα με γυμνό χέρι, αφήνουμε τη μυρωδιά μας επάνω τους. Έτσι όταν τα μυρίσει η κουνέλα τα σκοτώνει.
Το αποτέλεσμα για την αμέλειά μου αυτή ήταν, την επόμενη μέρα που άνοιξα για να δω τα κουνελάκια, να μην ζει κανένα.
Χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί τα λάθη πληρώνονται.
Λάχανο, μπρόκολο, κουνουπίδι, μαρούλι, μαρούλι κόκκινο, μαϊντανό και σέλινο.
Αυτά είναι τα λαχανικά που έχω φυτέψει μέχρι τώρα.
Πρώτα έγινε η προετοιμασία του εδάφους. Φρεζάρισμα 3 φορές, και σε βάθος για να αφρατέψει το χώμα.
Στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με κοπριά και φρεζαρίστηκε ξανά για να ανακατευτεί ομοιόμορφα. Τέλος ανοίχτηκαν οι τρύπες, στοιχισμένες, σε απόσταση περίπου 1 μέτρου, για να φυτευτούν τα μπρόκολα, κουνουπίδια και λάχανα. Για τα υπόλοιπα η απόσταση είναι περίπου 30-40 πόντους.
Τα φυτά είχαν προμηθευτεί πριν λίγες μέρες, σε θήκες και αρκετά μεγαλωμένα με πλούσιο ριζικό σύστημα ώστε να «πιάσουν» αμέσως.
Οι ποσότητες αρκετές, από 20 φυτά μπρόκολο, κουνουπίδι και λάχανο, από 15 φυτά το κάθε είδος μαρουλιού και από 10 φυτά ο μαϊντανός και το σέλινο.
Τα μπρόκολα, κουνουπίδια και λάχανα τα φύτεψα σε ασπριά (ανοιχτόχρωμο χώμα) και τα υπόλοιπα στο κοκκινόχωμα που είχα φέρει με φορτηγό παλαιότερα.
Περιμένω να δω ποια από τις δύο καλλιέργειες θα έχουν μεγαλύτερη επιτυχία, χωρίς βέβαια τη βοήθεια χημικών λιπασμάτων.
Τα μαρουλάκια και το μαϊντανό με το σέλινο τα πότισα γιατί είχαν λίγο μαραθεί, τα υπόλοιπα έχουν πάρει νερό από την υγρασία του χώματος, αφού είχε βρέξει προσφάτως και δεν υπήρχε ο χρόνος να στήσω δίκτυο αυτόματου ποτίσματος σε αυτά.
Το πότισμά τους με αυτόν τον καιρό, όπου κάθε πρωί τα πάντα είναι βρεγμένα από την υγρασία, μπορεί να γίνεται κάθε 5-6 ημέρες. Όταν βρω το χρόνο θα ασχοληθώ να φτιάξω το δίκτυο αυτόματου ποτίσματος. Έτσι κι αλλιώς από δίκτυα πληροφορικής γνωρίζω πολύ καλά, δεν θα σκαλώσω σε αυτό το δίκτυο.
Τα φυτά προς το παρόν δείχνουν να μεγαλώνουν χωρίς πρόβλημα.
Το πρώτο ζύμωμα της χρονιάς είναι γεγονός. Φυσικά η δοκιμή του αλευριού από το σιτάρι που είχα σπείρει, έγινε με την παρασκευή του παραδοσιακού χωριάτικου ψωμιού.
Το προζύμι φτιαγμένο με τον παραδοσιακό τρόπο, ξινό, είχε φουσκώσει και περίμενε το φρέσκο κίτρινο αλεύρι, να «ενωθούν εις σάρκα μίαν», και να γεννήσουν το καταπληκτικό ξεροψημένο καρβέλι.
Η καλύτερη στιγμή είναι όταν απολαμβάνεις τους κόπους. Από το χώμα και τη γη, με την εργασία και τον μόχθο σου παράγεις και απολαμβάνεις ένα πρωτογενές προϊόν το σιτάρι, και από αυτό παράγεις το ψωμί. Εννοείται ότι το καρβέλι ψήθηκε στον παραδοσιακό φούρνο με ξύλα. Έτσι βγήκε πιο νόστιμο και έκανα και οικονομία στο ρεύμα.
Τελικά το έχω αποφασίσει ότι και φέτος στα χωράφια θα σπείρω πάλι σιτάρι, σε πενταπλάσια πλέον ποσότητα.
Έτσι η νέα σοδιά ευελπιστώ να είναι και αυτή πενταπλάσια, και ενώ πέρσι έβγαλα 500 κιλά σιτάρι, φέτος να βγάλω 2,5 τόνους.
Θα έχω αρκετή ποσότητα ώστε να μπορώ να κρατήσω για τα ζωντανά, και να αλέσω το υπόλοιπο για δική μου χρήση ή για πώληση.
Μην ξεχνάμε ότι έρχονται δύσκολοι καιροί και το σιτάρι είναι από τα βασικά υλικά για την επιβίωση του ανθρώπου ενώ η καλλιέργειά του δεν είναι καθόλου δύσκολη.
Θα έχετε σίγουρα ακούσει για την εκτροφή σαλιγκαριών, και την χρηματική απόδοση που έχει μια τέτοια επένδυση σε σχέση με άλλες στον αγροτικό κλάδο.
Για αρκετά μεγάλο διάστημα συνέλεγα πληροφορίες γύρω από την δημιουργία μονάδας εκτροφής σαλιγκαριών.
Οι περισσότεροι ήταν ενθουσιασμένοι με την απόδοση σε έσοδα που έχει μια τέτοια μονάδα.
Πιστεύω ότι το δύσκολο στην όλη υπόθεση είναι να έχεις βρει πρώτα τον αγοραστή και να έχεις συμφωνήσει καλή τιμή στο κιλό.
Αυτό κατ΄εμένα είναι το πρώτο βήμα με την μεγαλύτερη δυσκολία. Βέβαια και τα υπόλοιπα που ακολουθούν δεν είναι και όλα τόσο εύκολα όσο φαντάζονται οι περισσότεροι.
Εκτός από τη γη, χρειάζεται απαραιτήτως να υπάρχει δίκτυο νερού, και καλύτερα ιδιωτική γεώτρηση, γιατί κατά τους μήνες του καλοκαιριού η κατανάλωση σε νερό θα είναι υπερβολική, αν θέλει κανείς να έχει την επιθυμητή παραγωγή.
Από την άλλη θα πρέπει να υπάρχει επιπλέον χώρος για την καλλιέργεια των φυτών που θα ταΐζετε τα σαλιγκάρια. Για να έχετε ένα καλό εισόδημα από αυτό το αντικείμενο, θα πρέπει να κατασκευάσετε τουλάχιστον 4 στρέμματα με μονάδες εκτροφής και να έχετε και 1 στρέμμα για την καλλιέργεια της τροφής τους.
Λάβετε υπόψη ότι από τα 4 στέμματα ένα μεγάλο ποσοστό χρησιμοποιείται για τον περιβάλλοντα χώρο των μονάδων (διάδρομοι).
Οι περισσότερες εταιρείες που στήνουν τέτοιες μονάδες σου λένε ότι πρέπει να αγοράζεις από αυτές την τροφή των σαλιγκαριών. Βέβαια έτσι μειώνεται το καθαρό σας κέρδος.
Επίσης το κόστος κατασκευής από μία τέτοια εταιρεία είναι σημαντικό, το οποίο βέβαια μπορείτε να το γλιτώσετε αν κάνετε μόνοι σας την κατασκευή.
Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει κάποιος που έχει ήδη στήσει τέτοιες μονάδες και γνωρίζει τον τρόπο που τις κατασκευάζουν οι εταιρείες.
Είμαι τυχερός γιατί κάποιος γνωστός μου έχει γύρω στα 8 στρέμματα μονάδες εκτροφής σαλιγκαριών, εκ των οποίων τα 4 είναι κλειστού τύπου.
Ο ίδιος, άσχετος με τα αγροτικά, είναι μηχανικός κατασκευής δικτύων πληροφορικής, και τώρα στις δύσκολες εποχές, ζει με το εισόδημα από τα σαλιγκάρια.
Χειμώνιασε απότομα, έπεσε η θερμοκρασία, και άρχισαν οι καταρρακτώδεις βροχές.
Μέσα σε μια μέρα έριξε τόσο πολύ νερό που δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Πέρα από τις ελιές που το χρειάζονταν, τα υπόλοιπα φυτά καταστράφηκαν.
Τα χαντάκια και τα αυλάκια που είχαν προσφάτως μπαζωθεί και επιχωματωθεί, ξανάνοιξαν σε μία μέρα.
Το χώμα δεν είχε προλάβει να καθίσει, και ήταν ακόμα αφράτο. Έτσι με την πρώτη δυνατή βροχή σε κάποια σημεία έφυγε και σε άλλα έγινε επικίνδυνο να βουλιάξεις με το αυτοκίνητο και να μην μπορείς να βγεις ούτε με το αγροτικό με το 4Χ4, πόσο μάλλον με το BMW.
Ξεκίνησα λοιπόν και εγώ με το αγροτικό να πάω στη δουλειά το πρωί. Λάστιχα έχω βάλει ειδικά για εκτός δρόμου χρήση, με χοντρό τακούνι, και πίστευα, μέχρι σήμερα, ότι δεν «κολλάνε» πουθενά.
Το αυτοκίνητο πήγαινε όπου ήθελε η λάσπη, με αποτέλεσμα να γλιτώσω από θαύμα το γκρεμό των 4 μέτρων βάθους.
Το μάθημά μου το πήρα.
Οι ελιές ήταν οι μόνες ευχαριστημένες με το νερό που έπεσε.
Οι ντοματιές που κρατούσαν ακόμα, μετά τη νεροποντή έφτασε η ώρα τους για να οργωθούν.
Καλύτερα, γιατί στη θέση τους θα φυτέψω μαρούλια, λάχανα, μπρόκολα, σπανάκι, μαϊντανό, άνηθο, σέλινο και ότι άλλο της εποχής μπορώ.
Τα πεπόνια τα γνωρίζετε, όπως και την οργανωμένη καλλιέργειά τους στα μποστάνια.
Αυτή την καλλιέργεια πεπονιού, σε ένα μικρό μποστάνι στο σπίτι, είχα αρχίσει και εγώ.
Η απόδοση δεν ήταν ικανοποιητική, ίσως λόγω έλλειψης άφθονου νερού. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα, βλέποντας τα δύο τρία πεπόνια ανά φυτό που είχα στο μποστάνι σε αντίθεση με τα 7-8 πεπόνια που είχαν οι αυτοφυείς πεπονιές στην εκροή του βιολογικού.
Εκεί το νερό ρέει άφθονο καθημερινά. Κάποιοι σπόροι που είχαν ριχθεί, από το καθάρισμα πεπονιού, είχαν φυτρώσει και αναπτυχθεί ταχύτατα.
Πήγα και εγώ να εξερευνήσω όλη αυτή την πρασινάδα που είχε φουντώσει γύρω-γύρω από την έξοδο νερού του βιολογικού καθαρισμού.
Να σημειωθεί ότι το νερό βγαίνει απολύτως καθαρό και κατάλληλο για πότισμα των καλλιεργειών.
Το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Οι πεπονιές εκεί είχαν από 7-8 πεπόνια η κάθε μία, και ήταν γεμάτες με κίτρινους ανθούς, οι οποίοι αργότερα θα μεγάλωναν τα νέα πεπονάκια.
Εγώ παιδευόμουν να καλλιεργήσω τις δύο πεπονιές στο μποστάνι, που με το ζόρι μου έχουν δώσει πεπόνια, και η φύση καλλιεργούσε τα δικά της πεπόνια με απίστευτη αφθονία.
Θες το άφθονο νερό, θες τα στοιχεία που περιέχει το νερό από τον βιολογικό, πάντως η φύση με ξεπέρασε.
Έχω βέβαια μια αναστολή να δοκιμάσω τα πεπόνια όταν γίνουν, λόγω του βιολογικού. Ο Χημικός Μηχανικός που τον τοποθέτησε με διαβεβαίωσε ότι το νερό που βγάζει είναι κατάλληλο για χρήση στις καλλιέργειες.
Όταν κιτρινίσουν και είναι έτοιμα για φάγωμα, πιστεύω να έχω κατασταλάξει αν θα τα φάω ή όχι.
Προς το παρόν όταν θελήσω να φάω πεπόνι της προκοπής, παίρνω την BMWκαι σε 20’ είμαι στο Άργος και απολαμβάνω τα αργίτικα πεπόνια, ίσως τα νοστιμότερα στην Ελλάδα.
Τα σταφύλια πλέον έχουν ωριμάσει και είναι έτοιμα να τρυγηθούν.
Άλλα θα συσκευασθούν σε τελάρα για φαγώσιμα, και άλλα θα πάρουν το δρόμο του κρασιού.
Οι ποικιλίες που ευδοκιμούν στην περιοχή μας, και τις οποίες σκέφτομαι να καλλιεργήσω στο μέλλον, είναι από τα φαγώσιμα κυρίως η σταφίδα και για κρασί ο ροδίτης και το καμπερνέ.
Το αμπέλι για να αποδώσει ποσοτικό και ποιοτικό καρπό, θέλει αρκετή φροντίδα και επεμβάσεις στο φύλλωμά του, και στο χώμα.Επίσης από τα τέλη Αυγούστου και μετά, όσοι δεν το έχουν μαζέψει, πρέπει να το σκεπάσουν ώστε να μην βραχεί και χαλάσει.
Ο ροδίτης έχει διάφορες ποικιλίες, αυτή που έχω δοκιμάσει, παράγει κίτρινο κρασί, πολύ γευστικό και αρωματικό. Το όνομα της ποικιλίας δεν το γνωρίζω, γιατί δεν έχω ασχοληθεί εκτενώς με το σπορ. Άλλη μία ποικιλία βγάζει χρώμα ελαφρώς ροζέ (μεταξύ κίτρινου και σομόν), το οποίο έχει πιο μεστή γεύση σε σχέση με το κίτρινο το οποίο είναι ελαφρύ στη γεύση.
Το καμπερνέ είναι το πιο δυνατό από τα άλλα, έχει κόκκινο βαθύ χρώμα και ωραίο άρωμα.
Είναι πολύ δυνατό κρασί και πίνεται μόνο με καλό μεζέ.
Ερασιτεχνικά έχω ασχοληθεί με την παραγωγή κρασιού πάρα πολλά χρόνια. Τις περισσότερες φορές με επιτυχία, και χωρίς τη βοήθεια οινολόγου, ή την προσθήκη χημικών βελτιωτικών.
Ο καλύτερος συνδυασμός ήταν με την ανάμειξη κίτρινου μούστου με κόκκινο. Το αποτέλεσμα ήταν ένα γευστικό κρασί, όχι δυνατό, με υπέροχο ρουμπινί χρώμα.
Η παραγωγή του κρασιού μου, γινόταν με μούστο που προμηθευόμουν από συγχωριανούς μου παραγωγούς.
Έχω κρατήσει ένα κομμάτι γης το οποίο το προορίζω για την καλλιέργεια αμπελιού.
Σκέφτομαι να βάλω ποικιλία για φάγωμα και για την παραγωγή κρασιού.
Όπως λέει και το ρητό «οίνος ευφραίνει καρδίαν».
Καθότι οι μέρες που έρχονται προβλέπονται δύσκολες, απαραίτητα για την επιβίωσή μας είναι τα τρία στοιχεία, τα οποία «κράτησαν» τους ανθρώπους σε δύσκολες περιόδους στο παρελθόν. Αυτά είναι το σιτάρι, το λάδι και το κρασί.
Άντε και με λίγη τύχη, το πολύ-πολύ, να κερδίσουμε κανένα χαρτζιλίκι παίζοντας Blackjack.
Το ευλογημένο δένδρο της Ελιάς, σύμβολο στην αρχαιότητα της Θεάς Αθηνάς, δεν είναι δυνατόν να λείπει από τις καλλιέργειες του Έλληνα αγρότη.
Μαθημένος και εγώ από τους μπαρμπάδες μου και τις γιαγιάδες στο χωριό, έμαθα να αγαπώ και να καλλιεργώ τις ελιές που μου έγραψε η γιαγιά, αλλά και τις καινούργιες φυντάνες που φύτεψα μόνος μου.
Θυμάμαι εκείνες τις γούβες που είχε ανοίξει η μπουλντόζα, όταν φύτευα τα νέα δεντράκια ελιάς, έμπαινα ολόκληρος μέσα μέχρι το λαιμό σχεδόν.
Τότε ήταν τα πρώτα φυντάνια που έβαζα σε δικό μου χωράφι, και ένιωθα από την κούραση ότι θα μείνω μέσα σε καμιά γούβα μαζί με την ελιά.
Τώρα που βλέπω τα φυντανάκια να έχουν γίνει σχεδόν ολόκληρα δέντρα και να αποδίδουν τον πρώτο τους καρπό , νοιώθω ότι οι κόποι μου δεν πήγαν χαμένοι.
Μαζί με τα νέα αυτά δέντρα αυξήθηκαν και οι υποχρεώσεις σε καλλιέργεια, κλάδεμα, και συγκομιδή του καρπού. Όπως έλεγε και ο θείος Νίκος, «η ελιά για να σου δώσει το λάδι της, σου βγάζει το δικό σου», και έτσι είναι. Το έχω εμπεδώσει αυτό το ρητό στην πράξη.
Όταν όμως έρχεται η στιγμή να παραλάβεις το λάδι από το ελαιοτριβείο, σε αποζημιώνει για τον κόπο σου το άρωμα, το χρώμα και η γεύση του φρέσκου λαδιού.
Φέτος φαίνεται να είναι καλή χρονιά για την παραγωγή. Οι εκτεταμένες βροχές που κράτησαν μέχρι αρχές καλοκαιριού, βοήθησαν πάρα πολύ τα δέντρα να αναπτύξουν τους καρπούς τους.
Αν συνεχιστούν και τώρα, θα έχουμε πολύ καλή χρονιά και φέτος όπως πέρσι, καθότι το σημείο που είναι οι ελιές είναι προσήλιο, και η αναλογία τους με το λάδι έρχεται 1:3-1:4.
Το βλέπω φέτος, με τόση παραγωγή, να φορτώνω τα σακιά με τις ελιές στο BMWμου , και να το κάνω αγροτικό, αφού δεν έχω άλλο αγροτικό.
Καλό κουράγιο και φέτος λοιπόν, για τη νέα σεζόν συλλογής του καρπού της ελιάς που αρχίζει από τις 25 Νοέμβρη, μετά της Αγ. Αικατερίνης.
Ο Σεπτέμβρης απ' ότι δείχνει συνεχίζει την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα του Αυγούστου. Η διαπίστωση των επιστημόνων και περιβαλλοντολόγων ότι οι εποχές έχουν αλλάξει, επιβεβαιώνεται στην πράξη.
Περιμέναμε τις βροχές του πρώτου μήνα του φθινοπώρου για να καλλιεργήσουμε τα ξερά χωράφια και να προχωρήσουμε στις φθινοπωρινές καλλιέργειες. Η ανομβρία όμως, σύμφωνα και με τα δελτία πρόγνωσης του καιρού, θα συνεχιστεί και μαζί της και οι υψηλές θερμοκρασίες.
Όσοι βέβαια έχουν αρδευόμενα χωράφια δεν έχουν πρόβλημα να συνεχίσουν τις καλλιέργειές τους.
Η πλειοψηφία τους ποτίζει τις καλλιέργειες από γεωτρήσεις που έχουν ανοίξει στο παρελθόν.
Πλέον η αδειοδότηση από το κράτος για ιδιωτική γεώτρηση έχει σταματήσει απ’ όσο γνωρίζω.
Όσοι λοιπόν δεν είναι τυχεροί να έχουν στο χωράφι τους γεώτρηση, θα πρέπει να περιμένουν τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για να προχωρήσουν στην καλλιέργεια των φθινοπωρινών λαχανικών.
Υπάρχει όμως και άλλη λύση. Η ενοικίαση κάποιου γειτονικού χωραφιού το οποίο διαθέτει γεώτρηση που όμως ο ιδιοκτήτης δεν την εκμεταλλεύεται. Ή ακόμα η πληρωμή για την χρήση της γεώτρησης, παράλληλα με τον ιδιοκτήτη της, σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες, στην περίπτωση που τη χρησιμοποιεί και ο ίδιος.
Στην πρώτη περίπτωση στάθηκα και εγώ τυχερός και ενοικίασα από συγγενή μου το χωράφι με την γεώτρηση, τα οποία ο ίδιος δεν τα χρησιμοποιεί.
Η γεώτρηση δεν είναι πολύ βαθιά, φτάνει μόνο στα 40 μέτρα, αλλά έχει νερό ικανό να συντηρήσει ζωντανές τις καλλιέργειες στο χωράφι που βρίσκεται.
Το νερό τελικά είναι ίσως το πολυτιμότερο αγαθό για τη ζωή στον πλανήτη. Χωρίς αυτό δεν μπορείς να εξυπηρετήσεις πάρα πολλούς τομείς της καθημερινότητας.
Το γνωρίζω από πρώτο χέρι, γιατί στο σπίτι στο χωριό δεν έχει ακόμα φτάσει το δίκτυο ύδρευσης. Έτσι αναγκάζομαι να κουβαλάω νερό και να το αποθηκεύω σε μεγάλες δεξαμενές των 6 τόνων. Αυτό το χρησιμοποιώ για την οικιακή χρήση.
Φανταστείτε την έκταση του προβλήματος από την έλλειψή του στις καλλιέργειες.
Η λύση με την ενοικίαση του χωραφιού και την χρήση της γεώτρηση ήταν επιβεβλημένη.
Τώρα μένει να αγοραστεί το «υποβρύχιο» για την άντληση νερού και η κατασκευή του δικτύου για το πότισμα.
Στα δίκτυα υπολογιστών είμαι καλός, μένει να ανακαλύψω πόσο καλός είμαι και στην κατασκευή δικτύου άρδευσης.
Ένα εμπόδιο μόνο μένει πλέον, το κόστος αγοράς του «υποβρυχίου», το οποίο είναι αρκετά μεγάλο. Και αν λάβουμε υπόψη και τις συνεχόμενες, τώρα τελευταία, κλοπές πολλών «υποβρυχίων» στην γύρω περιοχή, η απόφαση για την αγορά του δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ.
Το χωραφάκι του ενός στρέμματος που είχα οργώσει για πρώτη φορά φέτος, το είχα σπείρει σιτάρι.
Το έβλεπα να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, και τους τελευταίους δύο μήνες να μεστώνει ο καρπός και να ετοιμάζετε για το αλώνισμα.
Έφτασε λοιπόν ο μήνας ο αλωνιστής και το σπαρμένο χωραφάκι μετατράπηκε σε 6 σακιά σιτάρι και 13 μπάλες άχυρο.
Δεν ξέρω αν είναι καλή η ποσότητα της σοδειάς για 1 στρέμμα χωράφι, το οποίο ποτιζόταν μόνο από τη βροχή και δεν είχε πέσει ούτε ένας κόκκος λιπάσματος!
Έχω ενθουσιαστεί με τη νέα παραγωγή μου.
Μέρος του καρπού λοιπόν δόθηκε τροφή στα πρόβατα και τις κότες, το υπόλοιπο κρατήθηκε για να πάει στον αλευρόμυλο και να γίνει αλεύρι.
Έτσι και έγινε!
Μου σύστησαν έναν πολύ καλό αλευρόμυλο, οικογενειακό μικρό μύλο, όπου τα λιγοστά σακιά μου σιτάρι δεν θα εξαφανίζονταν στις διαδρομές της επεξεργασίας.
Πήρα τηλέφωνο και κανόνισα ραντεβού. Ο μυλωνάς, καλοκάγαθος άνθρωπος, με ενημέρωσε ότι ο καρπός πρέπει να βρίσκετε στο μύλο από την προηγούμενη ημέρα.
Έπρεπε να καθαριστεί και να πλυθεί μετά με νερό και στην πορεία να παραμείνει όλη νύχτα μουσκεμένο από το νερό, να φουσκώσει.
Την επόμενη μέρα, φουσκωμένο το σιτάρι, θα ξεκινούνε ένα «ταξίδι» που θα το οδηγούσε, με τη μορφή αλευριού, στα σακιά του μυλωνά.
Το αλεύρι φρέσκο και μοσχοβολιστό γέμισε 4 σακιά. Από 280 κιλά περίπου σιτάρι, παράχθηκαν 160 κιλά ωραίο κίτρινο αλεύρι και 4 σακιά πίτουρο, περίπου 120 κιλά.
Εξασφαλίσαμε το αλεύρι της χρονιάς, για ψωμί, πίττες και γλυκά. Επίσης μας έμεινε και το πίτουρο για τα ζωντανά.
Φυσικά, κάποια ποσότητα θα μοιραστεί σε συγγενείς και φίλους, για να δοκιμάσουν την παραγωγή μας.
Του χρόνου σκέφτομαι να σπείρω και το μεγάλο χωράφι, των 4 στρεμμάτων, με σιτάρι.
Θα αναρωτηθείτε αρκετοί από εσάς, ιδίως επαγγελματίες αγρότες, αν κέρδισα χρήματα από αυτή την διαδικασία.
Να σας πω την αλήθεια δεν έκατσα να τα υπολογίσω. Φέτος το εγχείρημα ήταν πειραματικό.
Ίσως του χρόνου στο μεγάλο χωράφι τα υπολογίσω.
Που ξέρεις ίσως μια μέρα κερδίζω τόσα χρήματα από τις καλλιέργειες, ώστε να αρχίσω να τα σπαταλάω και εγώ στο casino του Λουτρακίου, όπως οι παραγωγοί σταφίδας!
Θα έχετε βέβαια ακούσει την έκφραση «ήταν ανεμογκάστρι». Θα γνωρίζετε επίσης και την ερμηνεία της φαντάζομαι.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι η περίπτωση κατά την οποία κάποιο θηλαστικό νομίζει ότι είναι έγκυος και συμπεριφέρεται ανάλογα.
Φυσικά στο τέλος συνειδητοποιεί ότι δεν είναι και επανέρχεται στη φυσιολογική του ζωή.
Η περίπτωση η δική μας ήταν αντίστοιχη.
Πριν από αρκετό καιρό είπα και εγώ να κάνω το προξενιό, να φέρω σε επαφή τον Λάκη με την Λουκία.
Ήταν και οι δύο ενήλικοι και έτοιμοι να συνάψουν σχέσεις έρωτα και πάθους.
Όντως έτσι και έγινε.
Από το πρώτο ραντεβού ο Λάκης, χωρίς τα προκαταρκτικά, άρχισε να κυνηγάει την Λουκία και να προσπαθεί να την στριμώξει σε κάποια γωνιά για να της δώσει τον «καρπό» του.
Η Λουκία, πρωτάρα στον έρωτα, αντιδρούσε και προσπαθούσε να κρατήσει την «τιμή» της.
Το κυνηγητό συνεχίστηκε για πολλή ώρα. Ο Λάκης δεν το έβαζε κάτω, ώσπου στο τέλος έγινε το μοιραίο.
Επιτέλους το «νερό είχε μπει στο αυλάκι». Το ζευγάρι παρέμεινε όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα μαζί.
Όπως καταλαβαίνετε ο Λάκης ακούραστος και ταχύτατος συνέχισε τις «επεμβάσεις» πάνω στη Λουκία.
Την επόμενη μέρα το πρωί ήμουν στη δυσάρεστη θέση να μπω ανάμεσα στο ζευγάρι και να τους χωρίσω. Βούτηξα τον Λάκη από τα αυτιά και τον απομάκρυνα στο δικό του κλουβί.
Έπρεπε να μείνει μόνη της η Λουκία, να προετοιμαστεί, γιατί σε ένα μήνα θα γεννούσε τον καρπό του έρωτά τους.
Μέρα με τη μέρα η κατάλευκη κουνέλα πάχαινε, και εγώ είχα βεβαιωθεί ότι μεγάλωνε μέσα της τα κουνελάκια.
Μετά από μερικές ημέρες ξεκίνησε να προετοιμάζει τη φωλιά της, για να γεννήσει.
Είχε μαζέψει άχυρο και μαλλί από το κορμί της και είχε ετοιμάσει ένα ιδανικό περιβάλλον αφράτο και ζεστό, στο σημείο που θα έφερνε στον κόσμο τα κουνελάκια της.
Από προηγούμενη γέννα άλλης κουνέλας, ήξερα ότι στον ένα μήνα γεννάνε.
Στην αρχή νόμιζα ότι δεν είχα κρατήσει στο μυαλό μου το μήνα που έκανα το προξενιό του Λάκη με τη Λουκία. Στην πορεία όμως και ενώ είχαν περάσει τουλάχιστον δύο μήνες , η κουνέλα δεν είχε γεννήσει .
Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Λουκία είχε ανεμογκάστρι.
Αργότερα επανήλθε στο κανονικό της μέγεθος , και σταμάτησε τις προετοιμασίες της φωλιάς της.
Την επόμενη φορά θα αφήσω το ζευγάρι δύο μέρες μαζί ώστε το αποτέλεσμα να είναι σίγουρο, και το προξενιό θα γίνει με άλλον κούνελο.
Τον υπερκινητικό κούνελο που δεν κατάφερε να γκαστρώσει την κουνέλα, έχω σκεφτεί για τιμωρία, να τον βάλω σε τροχό να γυρνάει τρέχοντας γύρω-γύρω.
Τον τροχό θα τον έχω συνδέσει με αυτοσχέδια μικρή γεννήτρια και έτσι τρέχοντας ο κούνελος θα αρχίσει την παραγωγή φτηνού ηλεκτρικού ρεύματος για να φωτίζει τα υπόλοιπα κουνέλια.
Ο Αύγουστος μας αποχαιρέτισε με το πρωτοβρόχι του, για να μας υπενθυμίσει την αλλαγή εποχής από Καλοκαίρι σε Φθινόπωρο.
Απροετοίμαστος λοιπόν για την ξαφνική αλλαγή, έτρεχα να μαζέψω ή να σκεπάσω εργαλεία, σακιά με καρπό και μπάλες σανού για τα ζώα, τα οποία τα είχα «απλωμένα» στο αγρόκτημα.
Τότε συνειδητοποίησα ότι μαζί με το καλοκαίρι φεύγει και η ανεμελιά του καλού καιρού.
Ξεκινούν οι βροχές, και μαζί με αυτές τα οχυρωματικά έργα, η προφύλαξη των εργαλείων, των ζωοτροφών και οτιδήποτε άλλου είδους κινδυνεύει να καταστραφεί.
Βλέπεις το καλοκαίρι είχες την άνεση να τα παρατάς όλα στην ύπαιθρο, αν δεν προλάβαινες ή δεν είχες χώρο σκεπασμένο να τα αποθηκεύσεις.
Τώρα σκέφτεσαι τη βροχή και την υγρασία.
Ευτυχώς όμως, όπως δείχνει ο Σεπτέμβρης θα είναι και αυτός καλοκαιρινός. Ήδη η θερμοκρασία ανέβηκε και η βροχή μάλλον ήταν περαστική και βιαστική.
Καλλίτερα έτσι, για να προλάβουμε, όσοι δεν μπορέσαμε , να απολαύσουμε τη θάλασσα και τα μπάνια για λίγο ακόμα.
Από την άλλη με τις πρώτες βροχές, μόλις μαλακώσει το ξερό χώμα, θα ξεκινήσουν τα οργώματα και η προετοιμασία των χωραφιών για τις Φθινοπωρινές καλλιέργειες. Μερικές από αυτές για τον Σεπτέμβρη μήνα, είναι οι εξής:
Θα πρέπει, «ως αγρότης που προσπαθεί να γίνει», να συμμετάσχω λίγο ή πολύ και σε αυτές τις σπορές.
Δεν χρειάζεται να γίνει σε μεγάλο βαθμό. Αρκεί να αποκτήσω την εμπειρία και την τριβή, για να την χρησιμοποιήσω μελλοντικά στις μεγάλες και οργανωμένες καλλιέργειες.
«Μάθε τέχνη κι άστην και αν πεινάσεις πιάστην» έλεγαν οι παλιοί και είχαν δίκιο.
Έτσι και εγώ φρόντισα να μάθω αρκετές τέχνες. Μία από αυτές, η οποία προς το παρόν με συντηρεί, είναι η πληροφορική, και τα δίκτυα.
Μία από τις αγαπημένες μου, που ελπίζω να γίνει μελλοντικά η κύρια ασχολία μου, είναι η αγροτική-κτηνοτροφική.
Με το καλό λοιπόν να έρθει και το Φθινόπωρο. Έχει και αυτό τις δικές του χάρες, όπως όλες οι εποχές του έτους.
Καλή αρχή σε όλους τους κλάδους. Μαθητές, Φοιτητές, εργαζόμενους, αγρότες, εργάτες!
Το τελευταίο διάστημα συλλέγω πληροφορίες για την κτηνοτροφία.
Πάρα πολλές από αυτές βρίσκονται στο internet, και μπορείς να τις βρεις κάνοντας ανεύρεση στις μηχανές αναζήτησης (κυρίως στο Google).
Συνήθως οι πληροφορίες που είναι σχετικές με την αναζήτησή σου βρίσκονται στις πρώτες θέσεις στα φυσικά αποτελέσματα στις μηχανές αναζήτησης.
Σημαντικότερες όμως πληροφορίες και γνώση για το αντικείμενο παίρνεις από ανθρώπους που έχουν ασχοληθεί ή ασχολούνται ακόμα με την κτηνοτροφία.
Κάποιος γνωστός, παλιός κτηνοτρόφος και τώρα χασάπης, μου εξήγησε την απουσία του κράτους σε όλες τις προσπάθειές του να δημιουργήσει μια μονάδα γαλακτοπαραγωγών αγελάδων και μοσχαριών. Δεν του έδωσαν την άδεια για ανούσιους λόγους.
Ο ίδιος διατηρούσε και 700 πρόβατα, και αντιμετώπιζε και εκεί την απουσία του κράτους.
Το αποτέλεσμα, αφού «έφαγε» και ένα «κανόνι» από το τυροκομείο που έδινε το γάλα, ήταν να τα παρατήσει όλα και να ασχοληθεί με το χασάπικο που άνοιξε τώρα τελευταία.
Τα ίδια περίπου παράπονα έχω ακούσει και από άλλον γνωστό, ο οποίος ενώ παράτησε τα πρόβατα, ασχολείται με μοσχάρια και γελάδια.
Αυτός μάλιστα, στην ερώτησή μου αν αξίζει να ασχοληθώ με την κτηνοτροφία, με συμβούλεψε μόνο με γελάδια. Ούτε με πρόβατα, ούτε καν με μοσχάρια.
Προβληματίστηκα!
Τις προάλλες μιλώντας με έναν χημικό τροφίμων, μου επιβεβαίωσε αυτό που όλοι, λίγο πολύ, έχουμε ακούσει. Ότι το φρέσκο γάλα που παράγετε από τα ζώα στην Ελλάδα, στην πλειοψηφία του, δεν φτάνει στον καταναλωτή.
Είναι πολύ μικρή η εγχώρια παραγωγή.
Οι περισσότερες μεγάλες, επώνυμες εταιρείες γάλατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, χρησιμοποιούν σκόνη από το εξωτερικό, το οποίο με την ανάλογη χημεία το μετατρέπουν στο «φρέσκο γάλα» που φτάνει στα ράφια των καταστημάτων σε όλες τις άκρες της χώρας.
Από τη μία λοιπόν δεν επαρκεί η εγχώρια παραγωγή γάλακτος, και από την άλλη δεν υπάρχει κίνητρο για νέους που θέλουν να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία.
Μήπως ζούμε στη χώρα του παραλόγου;
Οι επιλογές των κυβερνόντων εδώ και χρόνια οδήγησαν σιγά σιγά στην κατάρρευση της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, καθώς και άλλων τομέων παραγωγής, παραδοσιακών για τη Ελλάδα.
Έχουμε φτάσει στο σημείο, σχεδόν, να μην παράγουμε τίποτα άλλο από αέρα κοπανιστό.
Τεράστια η ευθύνη του κράτους!
Μήπως όμως φταίμε και εμείς;
Σκέφτομαι λοιπόν να συνεχίσω τις προσπάθειές μου για τη γνώση και τη δημιουργία μιας σύγχρονη μονάδας γαλακτοπαραγωγής, είτε από αιγοπρόβατα είτε από γελάδια.
Ξεκίνησα και εγώ πριν από 6 μήνες να μπω «δυναμικά» στην παραγωγή των δικών μου αυγών, προς εξυπηρέτηση των αναγκών της οικογένειάς μου και μερικών φίλων ή γνωστών.
Έτσι αγόρασα είκοσι δύο πουλάδεςηλικίας δύο μηνών. Ο προμηθευτής όταν τις διάλεγε για να τις βάλει στις κούτες, μου είπε ότι οι είκοσι είναι κότες και δύο κοκόρια.
Μου είχε διαλέξει ποικιλία καταπληκτικών χρωμάτων στα πούπουλά τους, και εγώ καμάρωνα για το κοτέτσι και την παραγωγή αυγών που θα έκανα σε μερικούς μήνες, όταν θα άρχιζαν να γεννάνε.
Αμ δε!
Έφτιαξα το ανάλογο κοτέτσι με την περίφραξή του και τη σκεπή, ώστε να τις προστατέψω από τις καιρικές συνθήκες και τα άλλα ζώα από τα οποία κινδυνεύουν.
Μέρα με τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα οι κοτούλες μεγάλωναν, και σιγά σιγά άρχισαν να «αφανίζονται» μία μία.
Κάθε τόσο έβρισκα και από μία ψόφια. Τρεις φορές αναγκάστηκα και πήγα τις ψόφιες κότες στον κτηνίατρο για να κάνει νεκροψία, ώστε να μάθουμε από τι ψοφούσαν.
Στην αρχή μου είπε ότι είχαν διάφορα εσωτερικά προβλήματα στο στομάχι τους, στο συκώτι, στα νεφρά, προφανώς από την διατροφή τους.
«Κάποια τροφή που τους ρίχνεις μπορεί να τις έχει επηρεάσει» μου είπε ο κτηνίατρος. «Άλλαξε τροφή, βάλτους γάλα με νερό για μερικές μέρες και θα δεις πως θα πάνε» κατέληξε ο γιατρός. Επίσης μου έδωσε να τους ρίξω στο νερό ερυθρομυκίνη για θεραπεία.
Τα εφάρμοσα κατά γράμμα. Για λίγο διάστημα είχαν σταματήσει οι θάνατοι.
Εν τω μεταξύ οι κότες και τα κοκόρια είχαν μεγαλώσει αρκετά, ώστε να μπορώ να ξεχωρίσω από το λειρί τα αρσενικά από τα θηλυκά.
Ανακάλυψα λοιπόν ότι ο προμηθευτής μου είχε δώσει πέντε κοκόρια αντί για δύο, και μαζί με το ξεκλήρισμα από τους θανάτους των κοτών, είχα μείνει με πέντε κοκόρια και πέντε κότες.
Τρελή αναλογία! Ένα προς ένα!
Ο ξάδελφός μου με ενημέρωσε ότι αντιστοιχεί ένας κόκορας σε είκοσι περίπου κότες.
Έτσι αποφάσισα να αφήσω μόνο έναν κόκορα «συντροφιά» στις πέντε κότες.
Έσφαξα τα τέσσερα κοκόρια και τα έβαλα στην κατάψυξη να σιτέψουν. Ήταν τεράστια!
Άφησα λοιπόν έναν κόκορα με πέντε κότες και τον ονόμασα Blackjack.
Πολύ καλή αναλογία!!!
Τελικά ανακάλυψα, αφού «έχασα» μία ακόμα κότα αλλά και τον κόκορα, ότι κάποιο ζωάκι του αγρού, νυφίτσα ή κουνάβι, μου έπνιγε τα κοτερικά.
Έτσι τώρα έχουν μείνει μόνο τέσσερις κότες, χωρίς «συνοδό».
Ευτυχώς γεννάνε καθημερινά όλες αυγά. Οι δύο μάλιστα κάνουν τεράστια αυγά δίκροκα.
Που να είχα και τις υπόλοιπες κότες, δεν θα προλάβαινα να μαζεύω αυγά!
Πρέπει όμως να βρεθεί κόκορας επειγόντως για να γονιμοποιεί τα αυγά.
Που ξέρεις μπορεί να «πέσουν» κλώσες οι κότες και να μεγαλώσει το σόι!
Μειώνει τις βλαβερές συνέπειες προς το περιβάλλον, που δημιουργούν τα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, προσφέροντας το 10% της παραγωγής από ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, την αιολική.
Ο σεβασμός στο περιβάλλον θα πρέπει να είναι για όλους μας πρωταρχικός στόχος και σκοπός από και πέρα.
Το οφείλουμε στον εαυτό μας, στους γύρω μας, στις νέες γενιές που έρχονται.
Ευαισθητοποιημένος και εγώ με το θέμα αυτό, αποφάσισα να κάνω μια κίνηση που βοηθάει πάρα πολύ στην κατεύθυνση αυτή, και έχει να κάνει με το σεβασμό στο νερό και στο περιβάλλον.
Προς εξοικονόμηση και εκμετάλλευση του νερού που καταναλώνω οικιακά, εγκατέστησα ολοκληρωμένη μονάδα επεξεργασίας αστικών λυμάτων, αντί να ανοίξω τον κλασικό βόθρο υπόγεια στο χώμα.
Το όφελος είναι διπλό. Ότι νερό καταναλώνω στο σπίτι, μετά την επεξεργασία από το βιολογικό καθαρισμό, είναι καθαρότατο και κατάλληλο να χρησιμοποιηθεί για το πότισμα των καλλιεργειών.
Ακόμα βέβαια έχω κάποιες επιφυλάξεις να το χρησιμοποιήσω στο μποστάνι για τα λαχανικά μου, αλλά για τις ελιές και τα εσπεριδοειδή είναι ιδανικότατο.
Το νερό που βγαίνει είναι καθαρό και χωρίς οσμές.
Όμως ακόμα στην Ελλάδα ότι έχει να κάνει με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την προστασία του περιβάλλοντος, το βιολογικό καθαρισμό είναι απλησίαστο οικονομικά για τον περισσότερο κόσμο.
Οι τιμές κυμαίνονται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Αυτό δεν βοηθάει στην προστασία του περιβάλλοντος γιατί αποτρέπει τον καταναλωτή να κάνει αντίστοιχες αγορές.
Πέρσι είχα φυτέψει μποστανικάσε ένα κομμάτι του χωραφιού, με άσπρο χώμα, τη λεγόμενη «ασπριά».
Το είχα φρεζάρει αρκετά καλά ώστε το χώμα να γίνει μαλακό και αφράτο, να βοηθήσω στη σωστή και γρήγορη ανάπτυξη των ριζών, στον καλό αερισμό κλπ.
Από τους συγχωριανούς μου, παλιούς αγρότες, έχω ακούσει ότι η ασπριά είναι πλούσια σε ασβέστιο και είναι ιδανικό χώμα για την ανάπτυξη των «ξινών» ή αλλιώς εσπεριδοειδών.
Για τις ντομάτες, τις πιπεριές, τις μελιτζάνες, τα κολοκύθια, τα καρπούζια, τα πεπόνια κλπ, δεν γνώριζα αν είναι το κατάλληλο έδαφος.
Το διαπίστωσα στην πράξη φέτος, με το νέο μποστάνι. Επέλεξα φέτος να κουβαλήσωτέσσερα φορτηγά κοκκινόχωμα, από ντόπιο χώμα της γύρω περιοχής, και να φυτέψω εκεί τα μποστανικά μου.
Λοιπόν μέχρι στιγμής το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.
Η ανάπτυξη όλων των παραπάνω φυτών είναι πολύ καλύτερη από τα αντίστοιχα περσινά που είχα φυτέψει στην ασπριά.
Να σημειωθεί ότι ούτε φέτος, ούτε πέρσι είχα χρησιμοποιήσει λίπασμα χημικό.
Αντίθετα πέρσι είχα βάλει χωνεμένη κοπριά στις ντομάτες για να τις βοηθήσω, γιατί έβλεπα ότι δεν μεγαλώνανε τον καρπό τους.
Φέτος προς το παρόν δεν έχω ρίξει τίποτα εκτός από το πότισμα με το νερό.
Γενικά με τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα και όλα τα χημικά έχω πρόβλημα, δεν τα θέλω καθόλου. Ακόμα και αυτά που είναι απαραίτητα αρνούμαι πεισματικά να τα χρησιμοποιώ.
Θα μου πείτε «τι προκοπή θα κάνεις ως νέος αγρότης με αυτή τη λογική»;
Πιστεύω ότι υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι λίπανσης, αποπαρασίτωσης και καταπολέμησης των διαφόρων ασθενειών, «οικολογικοί» ή φιλικοί στο περιβάλλον.
Έτσι λοιπόν στην πράξη διαπίστωσα τη διαφορά μεταξύ των δύο χωμάτων.
Ένα άλλο συμπέρασμα που έβγαλα από τη σύγκριση των δύο χωμάτων έχει να κάνει με τη συμπεριφορά τους στο νερό.
Η ασπριά κρατάει περισσότερη υγρασία, ενώ το κοκκινόχωμα στεγνώνει πιο γρήγορα. Αυτό βέβαια δεν ξέρω αν είναι θετικό η αρνητικό στοιχείο για το κάθε χώμα.
Ίσως το εκτιμήσω στο μέλλον, σε διαφορετικές καλλιέργειες
Φυσικά το πιο εύκολο θα ήταν να ρωτήσω Γεωπόνο, ή να στείλω το χώμα για ανάλυση, και έτσι να μάθω εύκολα και γρήγορα τη γονιμότητά τους.
Ίσως το κάνω στο μέλλον όταν αποφασίσω να ασχοληθώ εκτενέστερα και επαγγελματικά με το «σπορ» του αγρότη.
Προς το παρόν πειραματίζομαι στην πράξη και παίρνω την πληροφορία μέσα από τον κόπο μου, χειροπιαστά.Αυτό είναι που μου δημιουργεί τον ενθουσιασμό να «ανακαλύψω τη γη».
Πάντως η επιλογή μεταξύ των δύο χωμάτων, εξίσου καλά και τα δύο για αντίστοιχες καλλιέργειες , μου θυμίζει την επιλογή που έχει να κάνει κάποιος όταν θέλει ένα καλό αυτοκίνητο και είναι μεταξύ BMW καιMercedes.
Και τα δύο είναι εξίσου καλά για την κατηγορία τους!
Έπρεπε να απαλλαγούν τα αρνιά από το πολύ μαλλί, για να μην σκάσουν καλοκαιριάτικα.
Τι να κάνω, αφού ήταν απαραίτητη διαδικασία αναγκάστηκα να συλλέξω οδηγίες ώστε να ολοκληρώσω και αυτή την υποχρέωση.
Ο καταλληλότερος άνθρωπος για να με καθοδηγήσει ήταν ο θείος, χρόνια τσοπάνης, ο οποίος είχε κουρέψει πρόσφατα τα δικά του πρόβατα.
Εκείνος εξάλλου θα μου δάνειζε και τον εξοπλισμό για το κούρεμα.
Υπολόγιζα λοιπόν ότι θα μου έδινε μηχανή κουρέματος προβάτων ηλεκτρική, και ότι η διαδικασία θα ήταν εύκολη.
Βέβαια ακόμα δεν υπάρχει ρεύμα στη στάνη. Ελπίζω άμεσα να αρχίσει και τις εγκαταστάσεις νέων παροχών η ιδιωτική εταιρεία Energa, γιατί η ΔΕΗ μου ζήτησε τρελό ποσό για να επεκτείνει το δίκτυό της.
Παρόλα αυτά θα έβρισκα κάποια γεννήτρια για να κουρέψω τα αρνιά. Ο θείος όμως με έβγαλε από τη σκέψη αυτή, γιατί μου έδωσε τρία ψαλίδια τεράστια, έμοιαζαν σαν αυτά που κόβουν λαμαρίνα. Αυτά πρέπει να τα έχει τουλάχιστον 25 χρόνια.
«Με αυτά» μου είπε θα κουρέψεις τούφα-τούφα τα αρνιά. Θα προσέξεις να μην τα κόψεις βαθιά και τους κόψεις και το δέρμα.
Στο πρώτο αρνί τα πράγματα ήταν δύσκολα. Κάθε φορά που του έκοβα και το δέρμα πεταγόταν λες και το χτύπαγε ρεύμα. Το καημένο είχε τις περισσότερες χαρακιές.
Τα επόμενα ήταν πιο εύκολα γιατί είχα κάπως εξοικειωθεί, και είχαν λιγότερες χαρακιές.
Η εμπειρία ήταν φανταστική, τα αρνιά ένοιωθαν να απαλλάσσονται από το πολύ μαλλί και να δροσίζονται. Τελικά διαπίστωσα ότι τους αρέσει η περιποίηση και το κούρεμα, γιατί αν εξαιρέσεις τα κοψίματα στο δέρμα, κατά τα άλλα καθόντουσαν και το απολάμβαναν.
Όταν τελείωσα το θέαμα ήταν για γέλια, τα αρνιά είχαν μείνει τα μισά, και το μαλλί τους ήταν γεμάτο ψαλιδιές και γούβες.
Ελπίζω του χρόνου που θα χρειαστεί να ξανακουρευτούν να έχω πάρει τη δική μου ηλεκτρική μηχανή κουρέματος.
Σπόρο ντομάτας μου είχε δώσει κάποιος φίλος. Τον είχε από παλιό σπόρο ντομάτας που κρατούσε η οικογένειά του από γενιά σε γενιά.
«Αυτή είναι πραγματική ντομάτα με τη γεύση και το άρωμα της ντομάτας που τρώγαμε μικροί»μου είπε. Έβαλα τους σπόρους που μου έδωσε σε φυτώριο και όταν έφτασαν στο κατάλληλο μέγεθος τις μεταφύτευσα στο νέο μου μποστάνι.
Πάντως για να είμαι σίγουρος ότι θα φάω φέτος ντομάτες αγόρασα και έτοιμα φυτώρια ντομάτας, τα γνωστά υβρίδια που κυκλοφορούν, και τα φύτεψα και αυτά στο μποστάνι, χωριστά από τον παλιό σπόρο. Έτσι θα ξεχωρίζω όταν γίνουν οι ντομάτες , από ποιό φυτώριο είναι .
Κάποιος βέβαια μου είπε ότι όταν οι μέλισσες που έχουν περάσει από τα άνθη των ντοματιών υβριδίων, έρθουν σε επαφή με το άνθος της παλιάς ντομάτας, τότε αυτή χάνειτα χαρακτηριστικά της, και αποκτά αυτά του υβριδίου. Επίσης ο σπόρος της παύει να είναι γόνιμος και την επόμενη χρονιά δεν φυτρώνει. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να ελέγχουν όλες τις παραγωγές, και να χρησιμοποιείς μόνο τους σπόρους και τα υβρίδια που παράγουν στα εργαστήρια.
Σπόρο για τα φασολάκια μου είχε δώσει πέρσι ένας φίλος, τον οποίο είχε πάρει από τη γιαγιά του στην Κυπαρισσία, και δεν είχα προλάβει να τον φυτέψω πέρσι. Έτσι λοιπόν τον χρησιμοποίησα φέτος. Είχε 95% επιτυχία, μόνο ένας σπόρος δεν φύτρωσε.
Προς το παρόν οι φασολιές μεγαλώνουν ικανοποιητικά, δεν έχουν φτάσει ακόμα στο κανονικό τους μέγεθος ώστε να βγάλουν φασολάκια, ίσως καθυστέρησα λίγο να τις σπείρω.
Όλα τα υπόλοιπα τα αγόρασα έτοιμα φυτώρια.
Αν και δεν έχω το χρόνο για τη φροντίδαπου χρειάζονται ώστε να αναπτυχθούν σωστά, παρόλα αυτά έχω δοκιμάσει μερικά κιλά κολοκυθάκια, ελάχιστες ντομάτες, οι οποίες ήταν πολύ νόστιμες, καμία σχέση με τις αγοραστές, πιπεριά μόνο μία γιατί τις υπόλοιπες τις ξήλωσαν τα σκυλιά και τώρα περιμένω να μεγαλώσουν τα υπόλοιπα.
Οι μελιτζάνες είναι ακόμα μικρά τα φυτά, αλλά έχουν δέσει άνθη σε μικρές μελιτζάνες.
Τα αγγουράκια δυστυχώς δεν τα δοκιμάσαμε. Έπεσαν «θύματα»της καταστροφικής μανίας των σκυλιών, τα ξεπάτωσαν από τη ρίζα.
Η καρπουζιά έχει ένα καρπούζι μεγάλο, και ανυπομονώ να το κόψω για να δοκιμάσω τη διαφορά έχει από τα αγοραστά τα οποία είναι με λιπάσματα. Εγώ δεν έχω βάλει κανένα λίπασμα. Όλα μεγαλώνουν φυσιολογικά και δεν έχω παράπονο.Οι ντοματιές είναι γεμάτες ντομάτες, οι οποίες κοκκινίζουν σταδιακά.
Επίσης επιτυχία έχει και η πεπονιά, με τρία πεπόνια, το ένα σχεδόν έτοιμο να το κόψω.
Πιστεύω πως όλα χρειάζονται παραπάνω ενασχόληση και φροντίδα από ότι τους προσφέρω. Έτσι με βλέπω στην καλοκαιρινή μου άδεια τον Αύγουστο να περνάω αρκετό χρόνο στο μποστάνι ώστε να πάρει τα πάνω του.
Αυτό θα είναι για μένα μια «αποτοξίνωση» από την δουλειά μου. Εργάζομαι σε μία εταιρεία η οποία ασχολείται με το DigitalAgency. Όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή.
Τώρα θα αναρωτηθείτε πως «κολλάει» ο συνδυασμός από τη μια τεχνοκράτης και από την άλλη ερασιτέχνης αγρότης;
Μάλλον για να τηρούνται οι εσωτερικές ισορροπίες μου.
Δοκιμάστε το και εσείς να ασχοληθείτε με ένα χόμπι, σε αντίθετη κατεύθυνση από την καθημερινότητά σας και από το επάγγελμά σας.Ίσως σας επιφέρει αυτή την ισορροπία που αισθάνομαι και εγώ.
Αποφάσισα και εγώ να ασχοληθώ με τη γη, να έρθω πιο κοντά στη φύση (όπως λένε οι ειδικοί, ο άνθρωπος όταν απομακρύνεται από το φυσικό του περιβάλλον, χάνει την εσωτερική του «ισορροπία», την ηρεμία του, και διάφορα άλλα σχετικά με την ψυχική του υγεία και όχι μόνο).
Στην αρχή «σκάλιζα» τον κήπο του σπιτιού στην πόλη, 125 τετραγωνικά μέτρα!
Στην πορεία γνωρίζοντας το χωριό της Μητέρας μου, νόμισα ότι ανακάλυψα τον μικρό Παράδεισο, και η επιθυμία μου να ασχοληθώ με τη γη γιγαντώθηκε.
Ξεκίνησα λοιπόν να ασχολούμαι με μία έκταση 10 στρεμμάτων (να είναι καλά η γιαγιά) και προς το παρόν πιστεύω ότι τα έχω καταφέρει σχετικά καλά με τα 7 στρέμματα.
Το δίλημμα μου είναι τι να κάνω με τα 3 στρέμματα «γκρεμίλα». Αυτό το κομμάτι γης είναι κατηφορικό με αρκετά μεγάλη κλήση, και αν το διαμορφώσω για να φυτέψω δέντρα, θα μείνει ελάχιστος χώρος.
Έτσι πέρασα στην επόμενη «τρέλα μου» να ασχοληθώ και με τα «ζωντανά», δηλαδή να περιφράξω τα 3 στρέμματα και να βάλω μέσα πρόβατα, κατσίκια, κουνέλια, κότες κλπ.
Οι περισσότεροι μου είπαν «τι πας να μπλέξεις, ταλαιπωρία είναι». Άλλοι μου είπαν «καλή η ιδέα σου αλλά θα κουραστείς πολύ, τα ζωντανά θέλουν πολλή φροντίδα και καθημερινή, άμα αντέχεις καν’ το».
Ένας ξάδελφος, μου «έριξε» την ιδέα να βάλω φωτοβολταϊκό σύστημα για να παράγω ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο.
Έτσι θα έχω ρεύμα από φυσικούς πόρους το οποίο επιδοτείται και άμα το συνδέσω με τη ΔΕΗ θα μπορώ να το πουλάω, με αντάλλαγμα να παίρνω από τη ΔΕΗφθηνό οικιακό ρεύμα.
Μου είπε ότι θα χρειαστεί να γίνει μελέτη από εταιρεία ειδική στην εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Αυτή θα αναλάβει και τη δημιουργία του φωτοβολταϊκού συστήματος , αφού πρώτα δει και εκτιμήσει την έκταση.
Μου ανέφερε τα οικονομικά ωφέλει που θα έχω, χωρίς να κουραστώ, σε αντιδιαστολή με την κούραση και το χαμηλό κέρδος από την ιδέα να βάλω αιγοπρόβατα.
Έχω όμως ακούσει από συζητήσεις που έκανα, ότι η γη καταστρέφεται από την ακτινοβολία των panelπου τοποθετούνται στο σημείο και άλλα πολλά.
Το δίλημμά μου παραμένει, αιγοπρόβατα και άλλα «ζωντανά» με κόπο και καθημερινή φροντίδα ή φωτοβολταϊκά χωρίς κόπο, με σταθερό κέρδος αλλά με αρνητικές συνέπειες στο περιβάλλον;
View Channel
